Als er iemand anders begint te lopen, gaat het baasje natuurlijk kijken hoe zijn groepsgenoot het doet. Want je kan veel zeggen, maar in mijn/onze groepen heerst over het algemeen een waanzinnig teamgevoel, iedereen wil dat iedereen het goed doet. Maar op dat moment vergeten ze hun hond in de gaten te houden. Die doet toch niks, zou je denken. Dus waarom zou dat ook moeten?

De hond die rond loopt komt dichterbij, en alles wordt in de gaten gehouden door het baasje. Die probeert te snappen wat ik zie en aangeef. En de hond van het baasje ziet de andere hond ook al komen. Blijft zitten/liggen, maar gaat fixeren. Kijken naar de andere hond. De confrontatie opzoeken. Blijven kijken. Soms de oren nog net iets meer er op zetten, nét iets alerter gaan liggen. En vaak zie je dan dat de honden die langslopen bij díe hond ontploffen. Want die honden zijn ook niet gek en zien dat ze in de gaten gehouden worden. Fixeren is het bewust opzoeken van een confrontatie. Of die nou leuk of niet leuk is, ze zijn uit op een reactie. Zodra de langslopende hond ontploft, springt de fixerende hond ook op, en dan is het feest compleet.

Eigenaren snappen er heel vaak niks van, omdat ze niet in de gaten hebben wat hun fixerende hond doet. Wat die uit aan het lokken is. Waar die op uit is. En er is een verschil tussen fixeren en kijken. Ik geef altijd aan de baasjes aan, tel voor jezelf tot 2 en vraag dan aandacht van je hond. Krijg je die niet of heel moeilijk, dan is je hond aan het fixeren. En dus aan het proberen is om de andere hond uit de tent te lokken. En dan moet je alle zeilen bij zetten om je hond zo snel mogelijk uit die confrontatie-status te halen. Op die manier maak je het voor de passant veel makkelijker, en wordt je zelf niet ineens uit je lood getrokken omdat 'iemand anders zijn hond zich niet gedraagt'.

Houd je hond in de gaten als je stil staat te wachten ergens. Blijf op je hond letten. Natuurlijk ook op je omgeving, maar vergeet niet dat je een hond aan de lijn hebt. En hoe groot of hoe klein ze ook zijn, fixeren blijft fixeren. Als je kunt voorkomen dat je hond gaat fixeren kun je een heleboel andere daaropvolgende dingen opvangen. Aandacht bij baas = aandacht bij baas. En niet met je rug naar de baas toe gaan zitten als er zit gevraagd wordt, en tegelijkertijd de passant aan gaan staren.

Anyway, terug naar de muilkorf. We gingen naar de dichtsbijzijnde dierenwinkel waarvan ik het idee had dat ze wel verstand van zaken hadden. Pep kent de halti, we hebben voor de lol tussendoor altijd muilkorftraining gedaan, dus hij kent dat. Er kwam een aardige meid vragen of ze ons kon helpen. Het gesprek ging ongeveer zoiets:

Ja, ik ben op zoek naar een muilkorf!

Ah ja. Waar hebt u hem voor nodig? (.... voor de lol?)

Nou, hij misdraagt zich, en hij bijt behoorlijk dan.

O, dat is vervelend ja. We hebben hier van die mandjes, maar we hebben ook van deze stoffen! (en hier ongeveer ging het al mis)

Ja, dat weet ik dat die bestaan, maar ik wil voor hem echt zo'n mandje.

Nou, maar hoe agressief is hij dan? Want deze stoffen (snoetjes dus) zijn ook heel prima, daar kunnen ze ook eigenlijk weinig in..

Hij is behoorlijk pittig, en hij bijt echt gewoon hard. Naar alles.

Oké. Maar wanneer laat hij dit gedrag dan zien?

Tijdens de training..

Ja maar dan is zo'n stoffen ook echt wel heel goed hoor!

Ik wil graag zo'n mandje, want ik wil sowieso pertinent niet dat hij kan bijten, en ik wil dat hij verder wel gewoon kan hijgen en drinken.

Maar dat kunnen ze met die snoetjes ook hoor mevrouw... Het hangt er echt van af hoe fel hij dan is...

IK. WIL. GRAAG. ZO'N. MANDJE....

Oké, zo heb ik het niet gezegd, want ik denk dat ze op haar manier echt gewoon haar best deed. Maar de onwetendheid, daar draait mijn maag van om.

Ik heb echt verhalen van dichtbij gehoord, van mensen die zo'n snoetje kopen. Want de dierenwinkel had gezegd dat dat als muilkorf prima werkte. 1 van de verhalen ging naar de trimsalon, met zo'n snoetje dus om. Trimster ging aan het werk, en heeft de baas kunnen bellen dat het hondje omgekiept was. Dierenarts kon er ook niks meer aan doen. Hijgen met een snoetje? Absoluut niet.. Want dit hondje is door een combinatie van stress en niet uit kunnen hijgen omgekiept.

En dat wil je dus echt niet. Zowel het telefoontje moeten plegen als het telefoontje ontvangen. Ook daar, de onwetendheid van zij die het zouden moeten weten. Van zij die het goed zouden moeten adviseren. En dan heb ik het echt niet alleen over dierenwinkel personeel, hoor. Op mijn opleiding zijn er ook zat mensen die, als het onderwerp muilkorf aangehaald wordt, er van schrikken dat een snoetje echt meer kwaad dan goed kan doen als je het langdurig inzet.

Heel in het kort dus, een snoetje (zo'n stoffen kokertje wat je om het bekje heen trekt) is voor korstondig gebruik. Je hond vindt de dierenarts spannend. Hét moment dat jij de spreekkamer in loopt en de dierenarts actie moet gaan uitvoeren, gaat het snoetje er om. En zodra de dierenarts klaar is, haal je het er weer van af. Klaar!

Is dat voor jouw hond niet genoeg? Heeft die bij binnenkomst al begrenzing nodig? Neem dan gewoon een goed passende muilkorf. Die kunnen ze desnoods de hele dag op (onder supervisie!!) en dan kunnen ze geen kwaad.

En het werkt 2 ledig. Toen ik de muilkorf om had, waren mensen een stuk minder geneigd om me in de weg te gaan staan, proberen Pep aan te halen, of op een andere manier mijn training onbewust te dwarsbomen. Want het straalt uit: let op, ik kan bijten. Je hebt natuurlijk het gele lint wat je aan een riem kan doen. Zodat mensen op afstand kunnen zien dat ze afstand moeten houden. Maar daar heeft het merendeel van de mensen maling aan, of ze herkennen het niet. Een muilkorf is duidelijk. Deze hond kan bijten. Klaar.

En zelfs als die hond niet bijt. Maar vreselijk angstig is, geen mensen om zich heen wil, of jij wil juist pertinent geen mensen om je hond heen. Er is niks op tegen om dan ook een muilkorf in te zetten. Mits juist getraind, ondervindt jouw hond daar totaal geen last van. En mensen, omstanders, denken er vaak wel een 2e keer over na voordat ze je hond aanhalen of hun kind dichtbij laten komen want hij ziet er zo aaibaar uit...

Het is een extra veiligheidsbarrière. Voor je hond, voor de mensen om je heen, voor jezelf. Natuurlijk train ik er zo snel mogelijk naartoe dat dat ding er weer af kan. Want het is en blijft bij Pep een gedragsprobleem, en de muilkorf is er alleen zodat hij geen kwaad kan doen. De training gaat gewoon verder, en we werken er naartoe dat hij ontspannen over straat kan. Maar voor nu, is het een prima oplossing.

En daar gaat het mis. Je lijn als communicatiemiddel inzetten zorgt er namelijk juist voor dat je hond niet meer op jou gaat letten, maar zijn eigen ding gaat doen. En het zorgt er tegelijk voor dat je hond niet meer naar je luistert als je het verbale commando geeft.

Hoe gaat dat in zijn werk? Stel je het volgende voor.

Jij werkt op een druk kantoor. Veel afleiding, overal lopen mensen rond. Jij werkt er pas net, dus zodra de baas iets van je vraagt doe je enorm je best om goed op te letten. Maar dan, na een tijdje, vraagt de baas iets aan je. Jij bent zo druk op je laptop bezig dat je het niet helemaal mee krijgt. De baas staat op, komt helemaal naar jou toegelopen om jou op je schouder te tikken, en je reageert.

Maar de baas heeft geen zin om dat elke keer te doen, dus hij gooit zijn koffiebeker naar je hoofd, van achter zijn bureau. Jij kijkt natuurlijk op waar die koffiebeker vandaan kwam, en voila, aandacht.

De baas merkt de keer erna dat hij je aandacht veel sneller heeft door maar meteen die koffiemok naar je hoofd te smijten, dan dat hij probeert door alle prikkels heen je aandacht te vangen. Jij, op jouw beurt, denkt: ik luister niet meer naar de baas als hij me roept, want als hij iets van me wil smijt hij toch wel die koffiebeker naar mijn hoofd. Et voila, je wondermiddel. Je veel hardere vraag om aandacht dan nodig is, omdat je eigenlijk niet de tijd en energie er in wil steken om door alle prikkels heen je hond te bereiken.

Terug naar de hond. De hond weet nu dus, dat hij niet op hoeft te letten. Want als de baas iets van hem wil wordt er wel aan de lijn gerukt. En dan kan er halfslachtig opgelet worden wat er gezegd wordt, en wellicht dat er een poging gedaan wordt om te doen wat je vraagt. Zo niet, dan geef je als baas toch gewoon nog een ruk?

En tijdens het wandelen, als we een bocht maken, een andere kant op gaan of we moeten even terug? Jouw hond kan overal heen snuffelen waar hij wil, en hoeft totaal niet op jou te letten. Want jij geeft toch wel een ruk aan de lijn als je naar links of rechts wil. Je maakt je eigen hond dus eigenlijk doof én blind voor alle kleine signalen die jij als persoon afgeeft. Het draaien van je lijf, het ontspannen van een lijn, of juist het oppakken van de lijn als je wil dat je hond korter naast je loopt.

En heel vaak begint dit in de puppy tijd al. Je pup ziet de hele wereld en is met een heleboel andere dingen bezig dan met jou. Maar als je een rukje aan de lijn geeft dan is het besef er ineens dat jij als baas er ook was. Prima toch?

Nou... nee, ook niet. Want dat rukje wordt een gewoonte. En dat rukje valt je hond straks helemaal niet meer op. Dus ga jij als baas harder trekken. En ook dat verwatert wat, de reactie daar op. Dus geef je nog een hardere ruk.

En zo moet je als baas steeds meer fysieke kracht gaan gebruiken om jouw hond te sturen, te vragen, te begeleiden.

En ik als hondentrainer vindt dat zo ontzettend jammer!! Het doel van jouw lijn is eigenlijk alleen er maar voor zorgen dat je hond bij je blijft. Dat hij niet de weg over kan rennen. Dat je zeker weet dat als je hem roept dat je eventueel kunt helpen begeleiden. Hij is er helemaal niet om mee te communiceren met je hond, dat moet jij als baas doen! Wees je bewust van je lijn-handeling, en probeer eens met je hond te communiceren zonder lijn. Knoop je hond aan de ene kant vast, en pak het uiteinde zelf vast. En ga zo eens wandelen met je hond.

Werkt dit voor jullie niet, maar zou je dat nou heel graag willen leren? Dat je hond op jou gaat letten en dat je niet meer de hele wandeling en bij elk commando aan de lijn moet zetten om resultaat te krijgen? Bel, mail of app, en samen met jou ga ik aan de slag! In principe kan ik je in 1 privéles al een heleboel handvaten geven om mee aan de slag te gaan. En mocht het nodig zijn dan kan je er ook altijd voor kiezen om een pakket aan te schaffen, waarbij ik 5 lessen lang met je mee kijk en mee wandel. Om je stap voor stap te begeleiden naar een ontspannen wandeling waarbij jij en je hond op elkaar ingespeeld raken. Zonder die lijn als communicatie!

Als ik mijn honden mee naar buiten neem, ben ik verantwoordelijk voor hun veiligheid. In huis natuurlijk ook, maar buitenshuis net zo. Ik wil dat mijn honden zich ten alle tijde veilig bij mij voelen, en weten dat ik ze zal beschermen. Dat klinkt heel idyllisch, maar komt vooral voort uit een vertrouwen wat ik opbouw met mijn honden, en wat ik graag wil handhaven. Tegelijkertijd wil ik dat op die manier mijn honden er op vertrouwen dat ik bepaalde situaties zelf op kan lossen en daar geen hulp bij nodig heb.

Hét moment dat iemand ongevraagd mijn hond begint te aaien, schaadt ik die vertrouwensband. Want ik heb niet kunnen inschatten hoe mijn hond zich op dat moment voelde over die betreffende persoon. Of over dat betreffende kind. En ik heb dus niet kunnen voorkomen dat die persoon of dat kind in zijn en in mijn bubbel kwam. De bubbel waarin hij (of zij) en ik de wereld samen aankunnen. Ik wil dat mijn honden mensen in principe negeren. Behalve als ik aangeef dat het mag. Zodat ik altijd een inschatting kan maken of het verantwoord is. Of de persoon in kwestie stevig genoeg staat voor een overtrokken knuffel, of het kleine kindje genoeg heeft aan een neusje aan een handje, of dat ze tegen iemand aan mogen gaan staan om geknuffeld te worden. En dat ik kan kijken of mijn honden er op dat moment zin in hebben, of liever niet.

Cricket van mij, heeft bijvoorbeeld niks met andere mensen. En daar ben ik ontzettend hard op aan het trainen, zodat ze mensen op straat niet zo spannend vindt. En dat gaat goed, als ik mensen vertel hoe ze haar mogen benaderen. En als mensen dan daar ook naar luisteren, is dat fantastisch. Succes voor haar, succes voor mij, en de mensen hebben toch hun aaitje kunnen halen.

En niet zoals laatst in de intratuin. Als ze in haar veilige bolide zit, haar buggy. Haar bubbel, het verlengde van mij, een veilige plek. En terwijl ik iets sta te overleggen met iemand steekt een ander persoon zijn hand zo de buggy in, en aait haar over haar hoofd. Ik zie haar ineen duiken, achteruit duiken, en de persoon steekt zijn hand er nog net wat verder in.

En het klinkt nu alsof ik daar minutenlang dat heb staan aankijken, maar dat gebeurde in een split second. En voordat ik helemaal besefte wat er gebeurde was de vogel al gevlogen. Die persoon denkt er niet meer over na, want hey, alle honden op straat zijn er toch om geaaid te worden? Maar Cricket haar vertrouwen heeft een klap gehad. Er is ingebroken in haar eigen bubbel, en die van mij. Wat er in resulteerde dat ze de rest van de wandeling in de intratuin alleen maar achterin de buggy de wereld wilde bekijken.

Ik zou het fantastisch vinden als ik met mijn bericht misschien één iemand kon bereiken die er de volgende keer even beter over nadenkt als hij een hond wil aaien. Of, andersom, iemand bereikt die zijn hond beter begeleidt in het geaaid worden, ook als hij dat niet zou willen. Want het is geen algemeen bezit, een hond. Hond hoort bij baas. En verdient ook de kans om 'nee' te zeggen tegen aanraking!

Kunnen jullie het je voorstellen? Het sluipt er vaak gewoon in, en onbewust is er steeds meer lijn nodig om dat wat je vraagt gedaan te krijgen van je hond. Want je hond weet, zolang er niet aan de lijn gerukt of geplukt wordt, hoef ik niet op te letten. Als de baas me echt nodig heeft trekt hij wel aan de lijn en dan merk ik dan wel wat ik moet doen. Het wordt een gewoonte om de lijn te gebruiken en je hond verleert dus als het ware zijn aandacht bij jou te houden. Want je vertelt hem toch wel wat hij moet doen nadat je aan de lijn hebt getrokken!

Waar ik dan altijd op in probeer te zetten is bewustwording. Bewustwording van het feit dat je hond niet op je let als je zoveel aan de lijn trekt. Dat de connectie tussen jou en je hond weg is, en dat je lijn als communicatiemiddel ingezet wordt. Dus geef ik mensen meestal een 5 meter lijn in handen. De éne kant wordt aan de halsband geklikt, en het uiteinde mag jij vast houden. En dat is alles. Jij gaat je les lopen, en de 5 meter die tussen jullie in zit sleept over de grond. Veelgehoorde reactie: dat wordt helemaal niks hoor, hij gaat gewoon alleen maar doen waar hij zin in heeft!

En dan begint voor mij het leukste deel van de les. In eerste instantie is het voor de baas onwennig. Want als ik wil gaan lopen en de hond volgt niet... Hoe moet dat dan? En als ik aandacht van mijn hond wil, hoe kan ik dat dan vragen? En.. en.. en...

En dan zet ik ze aan het werk. Pak eerst maar eens een stuk wandelen met aandacht erbij. Jij gaat lopen, en als de lijn op is loop je door. Je trekt niet aan de lijn, maar de lijndruk die je hond geeft door tegen te trekken houd je gelijk. En blijf werken! Blijf hem proberen bij je te krijgen! En floep, daar is de hond!

Dat doen we de eerste 5 minuutjes. En in die 5 minuten is de basis voor de les gelegd. En bijna altijd pakt het enorm positief uit.

De hond moet namelijk na gaan denken, en moet op de baas blijven letten om commando's te kunnen volgen. Want als de baas niet aan de lijn trekt moet je op stemcommando of op handgebaar gaan letten. En dat werken, dat écht werken samen met de baas, vinden honden vaak enorm leuk.

En de baasjes staan meestal in de eerste 5 minuten al versteld van wat hun hond kán. Alle training die er de afgelopen tijd in gestopt is, komt ineen naar boven. De commando's die geleerd zijn blijken toch wel ontvangen te zijn en worden zelfs met veel enthousiasme uitgevoerd! Succes op succes op succes!

Aan het einde van de les komen dan de reacties. Vrijwel altijd positief: 'ik had nooit gedacht dat dat zo goed ging gaan!' of 'dus een lange lijn zorgt juist voor meer connectie!'

Blije baasjes, blije honden!

Zodra ik dan aangeef:

Een kind tot een jaar of 12/13 wordt door een hond of pup niet gezien als volwaardig gezinslid. Of ja, nou ja, eigenlijk wel. Maar niet als degene die regels kan maken en die kan handhaven. Kind is meer een nestgenootje. Leuk om mee te rauzen, en om dingen op en mee te oefenen. Maar voor de echte opvoeding moet pappa of mamma toch aanwezig zijn en meehelpen. We kunnen van onze honden niet verwachten dat ze zich door een 5 jarige de regels op laten leggen. Honden voelen dat heel goed aan, dat zo'n erwtje niet helemaal snapt hoe de wereld in elkaar zit wat dat betreft.

En dan, 9 van de 10 keer, hoor ik: oooooooooohhhhh.... Maar dát wisten we niet!

En precies daarom dat ik het nu deel. Het is ontzettend belangrijk om iedereen te betrekken in de opvoeding van de hond, maar wees je er van bewust dat tot een jaar of 12/13 je kinderen weinig in te brengen hebben. En dat je dus als ouder altijd aanwezig moet zijn. Zodat áls er net iets te hard gebeten wordt, je kunt ingrijpen. Zodat áls de speeltjes gepakt en gesloopt worden, je kunt ingrijpen. Zodat je de veiligheid van kind én hond kunt garanderen.

En voor de oplettende kijker, ja! Dit is de foto waar ik mijn logo op heb gebaseerd!

Voor jou als baas is het vaak moeilijk. Een veel gehoorde adviesvraag in mijn vak is: als ik alleen met de jonge hond/oudere hond loop, gaat het goed. Maar zodra ik samen met ze wil lopen is het niet te doen. Ze 'steuken elkaar op', en wat de 1 doet, doet de ander net zo hard mee. Ik kan bijna niet meer met ze over straat....

En dat is de reden dat wij dan zeggen: loop apart met ze. Neem ze apart mee. Bij al je wandelingen, het merendeel, neem ze apart mee. En train ze apart. Je oudere hond die het klappen van de zweep kent, hoeft zich dan niet te ontfermen over de baby, en hoeft niet te laten zien hoe stoer hij is. Je voorkomt daarmee het roedelgedrag.

Je jonge hond moet alles nog leren. Begeleiden bij dingen die eng zijn, passeren zonder te blaffen bij dingen waar hij dat wél graag met zijn broer naar doet, en wandelen zonder trekken. En daar is het ook ontzettend aan te raden om het eerste levensjaar veel apart te wandelen. En dan te trainen. Trainen trainen trainen, net zoals je met de oude rot gedaan hebt. En als het goed gaat, ze dan samen pakken en gaan wandelen.

1 Hond is makkelijk te trainen. 2 Honden is een stuk moeilijker. Want je kunt niet tegelijk de ene aansturen en de ander belonen. Of de ene vooruit laten komen en de ander terug laten lopen. Dat is menselijk praktisch onmogelijk.

Ik heb zelf 4 honden. En ik was in den beginne ook naïef. Ach, zo moeilijk kan dat toch niet zijn, ik heb echt geen zin om elke keer met iemand apart te gaan lopen... Daar heb ik geen 4 honden voor. Maar daar ben ik toch snel op terug gekomen. En ik heb eerst alle 4 de honden apart op rit gezet, en daarna ben ik pas langzaam begonnen met samen wandelen. En zie op de foto het resultaat. Ik kan alle 4 mijn honden apart, samen, of in verschillende combinaties meenemen. Ik weet waar de valkuilen van iedereen zitten, ik weet waar ik bij wie net iets meer op moet letten. Maar de basis zit er bij iedereen in. Er wordt niet aan mij getrokken, er wordt niet vreselijk gesnuffeld. Andere honden passeren we, en zijn er niet om gezamelijk op te eten. En nu kan ik, samen met de honden die over de vloer komen, eigenlijk in vrijwel elke combinatie, ontspannen lopen.

En dat wil ik voor iedereen. Ontspannen lopen met je honden, en genieten van de fantastische beesten die jij aan je lijn hebt. Zonder alleen maar frustratie te ervaren omdat de 2 zich samenpakken en jij er eigenlijk maar achteraan bungelt...

Dus daarom, train apart. Het is een investering in het eerste jaar, maar daarna heb je er de overige 15 jaar lol van!

En socialiseren betekent eigenlijk niets anders dan: aan prikkels wennen, en eventuele reacties daarop op een goede manier op te vangen. Wat dus betekent dat

als jouw hond schrikt tijdens zo'n evenement, dat je er bent om steun te bieden.

'Kom maar even bij mij, dan kijken we samen naar dat wat je eng vindt. En dan gaan we er samen naar kijken om te zien dat het allemaal niet zo spannend is!' --> leermoment!

Als jouw hond aangehaald wordt door andere mensen, dat je er bent om te zorgen dat je hond niet opspringt, maar op een rustige manier de mensen wel mag benaderen. 'Henk (mijn denkbeeldige voorbeeldhond heet altijd Henk), je mag bij die mensen gaan kijken, maar op 4 voeten. Goed zo, zo ben je knap en mag je je door anderen laten aaien!' --> leermoment!

Als je hond op een andere hond af zou stuiven, dat je je hond terug bij je haalt, en op een beschaafde en rustige manier hem laat benaderen. En als de andere hond niet wil, dat jij er bent om tegen jouw hond te zeggen: ' kom maar lekker mee, we laten deze even met rust.' --> leermoment
Als jouw hondje zich klemgezet voelt door teveel mensen, te drukke kinderen, teveel vreemde honden die willen komen ruiken, teveel geluiden of enge attributen, je je hond veiligheid en steun kan bieden: 'kom maar even hier, ik zorg wel dat je veilig bent en ik hou al het engs wel bij je weg.' --> leermoment!

Dan, en alléén dan, draagt het meenemen van je hond bij aan een betere socialisatie. En als je nou liever naar al het moois kijkt wat gemaakt is, of naar de mensen die er zijn, of je wil liever gezellig met anderen staan kletsen? Laat dan je hond thuis, want die heeft er niks aan als hij als een soort anker meegezeuld wordt, blootgesteld wordt aan een miljoen prikkels maar dus geen begeleiding krijgt in het hoe-moet-je-daar-mee-omgaan.

En hoera, dat geluk had ik. Zazu is inmiddels bijna 5, de binnenkanten van haar poten zijn kaal, haar buik is kaal, haar liezen... Op haar hoofd zie je ook elk jaar meer vel dan vacht.  En Zazu heeft jasjes.. en truitjes. En je leest het goed, s. Dus meervoud. Want als je er dan toch aan moet, dan kun je er maar net zo goed van genieten.. Ze heeft inmiddels een hele garderobe, inclusief flitsend ski-pak voor in de winter, een hele berg aan kleine fleecetruitjes in allerlei zoete en stoere kleurtjes, een regenjas of misschien wel 2, een echte 'Tweed' wollen winterjas.... Ik ben om. Ik ben echt om. Soms hebben honden het gewoon nodig. En als het dan moet maken we van de nood een deugd, en kopen we iets wat haar goed past en waar ik blij van wordt.

Want dat vind ik wel. Er is ontzettend veel verschil in kwaliteit en pasvorm. Vaak zie ik honden buiten op straat met sweaters. Met capuchon. Waar ik sowieso het nut al niet van in zie, want je hond gaat hem echt niet op zetten. Maar buiten dat zitten ze vaak in de weg. Ze belemmeren je hond in de beweging, ze vallen over oren of ogen heen, het zit nooit mooi. De pasvorm maakt ook echt veel verschil. Als het mooi aansluit heeft je hond er wat aan.

Maar ook daar zie ik vaak hondjes mee lopen met een trui die eigenlijk te groot is, te lodderig hangt, waardoor hij zeiknat of heel vies wordt, en je hond nog steeds het dus koud krijgt.

Mijn advies? Als je hond een jas nodig heeft, of een trui, of als je het gewoon leuk vindt om hem aan te trekken, lekker doen. Als je dan maar zorgt dat de pasvorm goed is, en de maat mooi past, dan kan het ontzettend fijn zijn voor je hond. Zazu staat echt te springen als ze haar trui aan mag, zodra de temperatuur in huis onder de 22 graden zakt heeft ze het anders koud.  Zorg dat de jassen of truien netjes aansluiten, dus niet lodderen of schuren. Vooral in de oksels kan dat voor nare plekken zorgen. Zorg voor meerdere exemplaren, zodat je kunt wassen als het vies is geworden. Want ook van vieze of natte kleding kan je hond het koud krijgen of schuurplekken ontwikkelen. Zorg dat het lekker zit bij je hond. Geen overbodige poespas wat de beweging van je hond belemmert, maar functioneel. En als het niet functioneel is 'maar voor de leuk', zorg dan ook dat het goed zit. Je wil zelf ook niet op schoenen lopen waar je blaren van krijgt alleen omdat je man het leuk vindt, toch?

Je koopt een pup, en je belooft in principe op dat moment dat je er voor zult zorgen, hem veilig zult houden, en hem zal beschermen tegen gevaar. Hét moment dat jij als baas dan denkt: oh, ik laat mijn pup gewoon naar de grote hond gaan, want goed voor socialisatie, en jij weet niet hoe die hond reageert, laat je je pup in de steek.

Jij kunt niet garanderen dat de andere hond niet zal uitvallen. Jij kunt niet garanderen dat je pup niks fout doet waardoor de hond uit zal vallen en je pup pakt. Jij bent zo overtuigd van iets wat je hebt van horen zeggen, dat je er gewoon niet in kan geloven dat het ook daadwerkelijk mis zou kunnen gaan.

Soms zie ik ze op school ook, de pups. Baasjes nemen hun jonge hondjes mee naar het schoolplein, want dat is goed voor de socialisatie. Op zich, ja. Maar als ik dan zon klein humpie zich achter de benen van het baasje zie verschuilen als er een andere hond op hem af gevlogen komt, en de baas doet een stap opzij of (en daar vind ik helemaal wat van) trekt het pupsel aan de lijn naar voren, richting de hond die er aan komt... Dan breekt mijn hart.

Socialisatie is zó belangrijk. En de belofte dat jij je pup veilig zult houden en zal beschermen, doe je niet door hem in een onveilige en onvoorspelbare situatie te ploempen. We zouden van die fabel af moeten. Volwassen honden kunnen wel degelijk uitvallen naar pups. Volwassen honden kunnen wel degelijk pups bijten. De verhalen van fokkers die iemand kenden waar een nest uitgemoord is door een teef die er eigenlijk niet bij had mogen komen, staan mij nog in het geheugen gegrift.

Dus als je met je pupje de straat op gaat, bescherm hem. Laat hem op afstand kijken naar de andere hond, maar als je niet zeker weet wat de reactie van de andere hond gaat zijn, houd hem bij je. Neem geen risico's, want het kan zomaar ineens heel, heel erg fout gaan...

Als foto deze keer een foto van mijn Cola, mijn muze. Die wél pups beet. En andere honden aan viel. Omdat ze de wereld niet begreep en alles zo eng vond dat dat haar enige manier van verdedigen was...

Zodat de wereld haar nog één keer kan zien...

Maar aan de andere kant, en dat is eigenlijk de kant die bij mij altijd wel overheerst, denk ik: loop dan gewoon even door met je hond, en laat de baasjes met de probleemhond het op hun manier op proberen te lossen. Juist doordat de passant stil blijft staan wordt het voor de hond die het toch al moeilijk had nog zwaarder. En voor de baas alleen maar moeilijker, want buiten het feit dat die zich waarschijnlijk toch al niet helemaal fijn voelt met zijn uitvallende hond, wordt er ook nog (goedbedoelde of niet) kritiek geleverd op wat hij aan het doen is. En in het aller ergste geval, en dát zijn mensen die ik ook wel eens tegen ben gekomen, die iedereen met een probleem hond vast wel eens tegen komt, heb je van die mensen die denken:

'die hond heeft het moeilijk, ik zal wel eens even zorgen dat er een goed trainingsmoment kan ontstaan zodat de baas goed door kan pakken.'

Althans, dat denk ik dan, dat die mensen denken. Díe mensen lopen met hun ogenschijnlijk en voor de baas zijn idee niks uitlokkende hond langs, en komen daarna terug achter je aan gelopen. Of, ze lopen tijdens het passeren extra dicht langs je. Of, ze roepen hun hond niet bij zich en laten de hond langs sjeezen of nog beter op hét moment dat ze langs zijn hun hond aan jou hond snuffelen. Die mensen zien vaak niet hoeveel dit doet voor de mensen die met hun hond worstelen. Hoeveel wanhoop en onmacht er vaak al te voelen is voor de mensen die een hond hebben waar hard aan gewerkt wordt om hem zo goed mogelijk onder controle te houden. Hoe de baasjes van die honden soms al naar andere honden kijken en denken: ik zou willen dat die van mij zo liep, zonder zich iets aan te trekken van andere honden. En hoe frustrerend het is als er dan ook nog iemand zich mee gaat bemoeien terwijl je daar helemaal niet om gevraagd hebt.

Want heel vaak, zijn de honden die ogenschijnlijk niks doen, en waarvan de baas dus denkt dat ze heel goed opgevoed zijn, tóch wel degelijk bezig met de passerende hond die het moeilijk heeft.

Vaak wordt er gelegen, gefixeerd, verstijfd, groot gemaakt, geborsteld etc, terwijl de baas het niet in de gaten heeft. En door al die dingen kan een hond die toch al heftig kan reageren ontploffen. En dan denk ik, kijk eerst eens naar je eigen hond en leer die goed lezen. En als jij je hond langs kunt laten lopen zonder dat die ook maar op wat voor manier dan ook reageert naar de andere hond en zijn aandacht bij de baas houdt, dán zou je er iets van kunnen zeggen.

Maar alleen als de baas daar om vraagt. En niet als goedbedoeld advies tijdens een training waar de baas toch al niet op jou kan letten omdat hij zijn handen vol heeft aan zijn eigen hond. Of wanneer ik als trainer met mensen op straat aan het trainen ben en iets uit probeer te leggen, en jij denkt dat je wel een duit in het zakje kan doen en kan laten zien hoe veel je er van af weet.

Want eerlijk, ik ben nog niemand tegen gekomen tijdens de trainingen die daadwerkelijk iets zei van toegevoegde waarde. Het enige wat je op dat moment is onnodige afleiding en prikkels veroorzaken, waar zowel de baas als de hond niets aan hebben.

Een van de mooiste voorbeelden kom ik bijna dagelijks wel op straat tegen. Mensen lopen met hun hond, en de hond ziet iets waar vreselijk tegen geblaft moet worden. Wij willen dat niet, want niemand wil een blaffende, trekkende, uitvallende hond aan zijn lijn. Als reactie er op wordt ver vaak flink aan de lijn getrokken, foei geroepen, gesleurd, gerukt... Noem het maar op.

Maar hét moment. Hét moment dat die hond in alle wirwar van emotie en reacties van zijn baas stil is, en contact probeert te zoeken met de baas en om uitleg vraagt, gooit de baas er vaak nog een schepje bovenop. Dát moment wordt met een extra correctie afgedaan: gedraag je toch eens een keer meteen, doe toch eens normaal... Terwijl juist dat moment, dát moment is zo ontzettend waardevol om te vangen. Je hond kiest er op één van de moeilijkste momenten voor (hond waar hij naartoe wil blaffen, baas die loopt te schelden, energie die aan alle kanten behoorlijk op loopt) om tóch dat contact te zoeken. En als je op dat moment je over jezelf heen kunt zetten en je hond kan belonen voor de aandacht die bij jou gelegd wordt, is stap 1 in je probleemoplossing gelegd. Want in plaats van je hond te leren dat er 'geweld' aan te pas komt bij oplopende energie, leer je je hond dat contact leggen met jou iets oplevert. En als je die momenten maar vaak genoeg kunt vangen, leer je je hond: blaffen en uitvallen levert je niks op. Maar als je naar mij kijkt en even contact met mij legt, krijg je daar iets lekkers voor. En uiteindelijk werk je er met je hond naartoe dat hij de tegenligger ziet, schakelt en denkt: oh ja, tegenligger -> aandacht bij de baas.

Lees je het verschil? Merk je het verschil? In plaats van corrigeren en straffen buigen we het gedrag om naar gedrag wat we wél willen zien. We leren de hond wat wíj gewenst gedrag vinden. En dat kan per persoon en huishouden verschillen, maar het principe is hetzelfde. En dat wil niet zeggen dat je nooit mag corrigeren. Of dat je niet eens flink boos op je hond mag worden, absoluut niet. Maar in basis zijn heel veel problemen ontstaan uit onbegrip en te weinig uitleg naar je hond van welk gedrag je wél graag wil zien in plaats van gedrag wat je niet wil zien.

Er wordt getrokken tijdens de wandeling -> we gaan pas vooruit en verder als jij niet meer aan de lijn trekt

Er wordt een slof gepikt -> sloffen zijn niet om op te eten, maar dit speeltje mag je mee doen en laten wat je wil

Er wordt een boterham van tafel gepikt -> als er eten op tafel staat, blijf jij lekker in je mand liggen

Er wordt op straat naar een andere hond geblaft -> als je nou in plaats van blaffen contact met mij zoekt, valt er nog een beloning te halen ook

Mijn missie? Mensen op die momenten leren hoe ze samen met hun hond, het ongewenste gedrag kunnen ombuigen naar gewenst gedrag. Want bijna elk ongewenst gedrag heeft een antagonist. Een gedrag wat je hond wél mag laten zien. Het is alleen een kwestie van aanleren wat wel mag, en dan ongewenst gedrag om te buiten naar dat gedrag.

En fixeren kan over hele lange afstanden gaan. Over meters heen. Zodra een hond kan zien dat een andere hond fixeert, kan er al spanning opgebouwd worden. Dus ga zelf maar eens kijken, hèt moment dat jij het gedrag van de tegemoetkomende hond kan lezen, zit jouw hond al een hele tijd spanning op te bouwen, want die had het al veel eerder gezien...

Ik probeer het zelf in mijn lessen altijd direct aan eigenaren uit te leggen. Het verschil tussen ergens-naar-kijken en fixeren. Omdat het zó belangrijk is om dat te leren herkennen. Om te leren herkennen wanneer je hond provoceert, en hoe je dat het beste af kunt wenden. Om te leren zien waarom de hond die er aan komt helemaal gek wordt 'terwijl-die-van-mij-alleen-maar-zat-te-kijken.'

Een leuke test voor jezelf, kijk eens wat jouw hond doet als hij overdreven naar iets gaat staren. Krijg je zijn aandacht er nog bij, en kan hij zijn aandacht nog makkelijk verleggen naar iets anders of het liefste naar jou? Dan is er niet zoveel aan het handje en kun je lekker doortrainen/wandelen/...

Maar krijg je je hond heel moeilijk of zelfs niet uit zijn bubbel? Bereid je dan maar voor op confrontatie, want die wordt heel bewust opgezocht!

Wat ik wil zeggen is, maak het je makkelijk tijdens het wandelen. Blijf de aandacht van je hond regelmatig bij jou terugvragen, juist op momenten dat hij overdreven gaat staren. Dat voorkomt dat jouw hond spanning op blijft bouwen, en het voorkomt dat de tegemoetkomende hond dat ook gaat doen.

Andere situatie. Mensen hebben een pup, het zal een doodeltje geweest zijn. Gaan de winkel in, want socialisatie is zó belangrijk. En we lezen dat wel, maar hoe dat precies in zijn werk gaat slaan we even over. Veel aan mensen en nieuwe indrukken laten wennen. Dus, hup, hondje in de winkelwagen zetten en gaan. En die 400 mensen die je onderweg tegenkomt en die willen aaien of lieve woordjes tegen je hondje willen zeggen? Vooral laten doen, want socialisatie!

Maar daarbij volledig over het hoofd zien, dat het hondje daar nog helemaal niet aan toe is. Dat hondje zat in het hoekje van zijn winkelwagentje. Geen baas om tegenaan te kruipen en veiligheid te zoeken, want nee, hij moest sociaal gaan doen. Mensen die hem willen benaderen, hondje wat achteruit deinst, om vervolgens nog net niet aan zijn tuigje vooruitgetrokken wordt om tóch zich te laten aaien door de mensen.

En ook daar kan ik niets anders doen dan me afvragen, waarom? Waarom zoek je die situatie op die manier op met zo'n hondje? Wat leert hij hiervan? Dat er 0 steun komt, dat hij niet aan mag geven dat hij niet wil, en dat die vervelende mensen áltijd aan hem komen, ook al wil hij dat niet. Dus ook hier, wie heeft er dan een leuk uitje, wie heeft er dan gesocialized? Het hondje niet.. Maar de baasjes wel. Pronken met hun nieuwste aanwinst, laten zien hoe schattig hij wel niet is en dat hij vooral heel aaibaar is. En dat ze heel goed bezig zijn met socialiseren, hij moet maar leren dat het allemaal niet eng is.

En dan sla je de plank dus mis. Je hond gezellig meenemen naar de winkel is niet iets wat je met elke hond kunt doen. Je kunt heel veel honden leren dat het leuk is. Dat het best heel fijn kan zijn in de winkel. Ze kunnen er ook waanzinnig veel van leren, absoluut! Maar als je hond niet wil, niet kan of niet durft, neem hem dan niet mee. Wil je het toch graag doen, maar weet je niet hoe je het aan moet pakken? Vraag hulp..

Stuur mij een berichtje, zoek de hondenschool in je buurt op, en leer je hond lezen. En leer wat de termen zoals socializering inhouden, en hoe je dat het beste aan kan pakken met jouw hondje. Want geen enkele manier is universeel, elk hondje kan iets anders nodig hebben. En dan weet ik zeker, als er tijd, aandacht en begeleiding waren geweest, had die mevrouw heel tevreden met dat teckeltje haar koffie kunnen drinken. En had dat pupje waanzinnig veel kunnen leren in die winkel. Want nu heeft het voor niemand nut gehad, en mogelijk zelfs averechts effect in de toekomst...

Dus het is niet gek dat die beukende labradors oneindig met elkaar kunnen spelen, terwijl ze bijvoorbeeld met een windhond voorzichtiger en ingetogener zullen spelen. Maar ga je naar soort kijken, de retriever, zul je zien dat een golden retriever bijvoorbeeld ook best graag beukt. Niet zoveel als de labrador, maar dat zorgt er wel voor dat die 2 ook behoorlijk goed samen kunnen spelen!

Waar het goed gaat kan het ook heel erg niet goed gaan. Ik zie het bijvoorbeeld bij mijn Jaxx, de bordercollie. Hij drijft overmatig, ook in spel. In eerste instantie kan hij prima spelen, maar als zijn energie te hoog komt, begint hij poten te happen bij zijn spelgenoot. Op het harde af. Dus dan wordt het spel stil gelegd.

De blonde labrador die hier vaak komt spelen, vindt het prima. Die gooit zich op haar rug, of laat zich door haar poten zakken óf beukt hem omver. Maar maar weinig honden tolereren dat gedrag, wat het voor Jaxx vaak lastig maakt om leuk te spelen met andere honden.

Dus voor jezelf, kijk eens naar jouw hond! Kijk eens hoe hij speelt met andere honden, wat is zijn tactiek, wat is zijn strategie? Dat zorgt er ook voor dat jij hem beter leert kennen en ook beter kunt inschatten of iemand wel een leuk speelmaatje is voor die van jou. En als je het niet zeker weet, ga dan op zoek naar honden van hetzelfde type, hetzelfde ras. Dan weet je in elk geval dat ze elkaars speltechnieken begrijpen! Want niet alle vormen van spel zijn leuk!

Een van de belangrijkste dingen op dat moment is om je te realiseren dat dit een gedraging is die je beter kunt voorkomen dan genezen. Als pup begint dat vaak al. Mensen zien je hondje lopen, en willen aaien. Hondje begint in de lijn te hangen op zijn achterpootjes, mensen rennen er snel naartoe omdat ze dat sneu vinden, en knuffelen hondje. Of, hondje staat naast wildvreemde mensen, besluit op te springen, en iedereen vindt dat schattig en aait. Ook op latere leeftijd gebeurt het regelmatig op dezelfde manier.

Wat ik adviseer als trainer is om te voorkomen. Dus als puppy al. Mensen mogen best je hondje komen aaien. Maar op het niveau van het hondje. Dus maak je klein, en zorg dat het hondje niet tegen je op hoeft te springen om aandacht te krijgen. Doet hij dat dan toch? Een overenthousiaste pup is wat moeilijker te sturen daarin dan een volwassen hond, maar evengoed kan dat wel. Probeer de knuffelaar aan te geven dat als hij opspringt, ze hem omlaag mogen helpen en met 4 voetjes op de grond mogen aanhalen.

Is je hond al wat groter, dan kun je beter gaan sturen. Ook hier, voorkomen is beter dan genezen. Hang een lijn aan je hond, zowel binnen als buiten. Áls er mensen binnen komen, mag je hond niet gaan begroeten tot hij die mensen rustig kan gaan benaderen. En vanuit die rust kan er ook beloond worden, dwz begroeten. Maar ook hier, met 4 voetjes op de grond! Altijd en alles vanuit rust. Is je hond niet in staat om tot rust te komen en zo te begroeten? Dan gaat het hele feestje niet door en dan blijft de hond lekker bij jou. Ook niet erg, want ook daar is beloning te halen. Als de hond netjes rustig bij jou blijft, voertjes er in, of een aai of een knuffel. Rust levert altijd wat op!

Natuurlijk is dit in een notendop, en is het echt niet iets wat je in 2 dagen opgelost hebt. Consequentheid is hier ook weer de sleutel tot succes. En, laten we wel wezen, in dit geval is het ook het opvoeden van mensen die binnen komen: negeer de hond tot ik aangeef dat hij mag komen... En dát is vaak nog moeilijker dan je hond opvoeden!

Ik snap nooit zo goed waarom mensen zonder voertjes zouden willen werken. Natuurlijk, zoveel als dat je er in de aanleerfase gebruikt, zoveel ga je er niet blijven gebruiken. Het gebruik van voerbeloning wil je natuurlijk afbouwen. Of deels vervangen door een aai of een lief woordje. Maar wat nou als je hond geen boodschap heeft aan een lief woordje, of pertinent niet geaaid wil worden. Maar wél kneitergoed werkt voor wat lekkers?

De instelling: hij werkt dan alleen maar voor de voerbeloning. Is die niet een beetje krom? Want hij werkt niet alleen maar voor de voerbeloning. Hij doet wat jij vraagt, en daarvoor krijgt hij een vette beloning. Die hond die heel slecht eet, maar wel heel goed werkt voor een speeltje, is dat dan beter? Want daar hoor je eigenlijk nooit mensen over. En werkt niet iedereen graag voor een beloning? Heeft niet iedereen sommige dingen waarvan hij denkt: nou, vooruit, de beloning (het gevoel, een schoon huis, een blij kind, een goed artsenbezoek, etc..) is zo goed dat ik het toch maar doe? Voor jouw hond is dat toevallig eten. Geen stickertje, geen klein speelgoedje, geen dikke knuffel, geen schoon huis. Maar een voerbeloning. En daar doet hij ALLES (nou ja, vaak dan, soms ook wat minder but you get the point) voor. Daar negeert hij andere honden voor, of probeert dat althans. Daar gaat hij voor zitten, liggen, om je heen draaien, terugkomen als jij roept.

Dus waarom zou je dat niet belonen? Waarom mag de beloning voor je hond niet elke keer enorm zijn, als hij terug komt? Is dat dan niet elke keer even knap?

Wil je het risico lopen dat als je voerbeloning gaat minderen, dat je hond net op dat ene cruciale moment niet komt, omdat je net iets te vaak niet beloont hebt?

Ik ben pro voerbeloning, zoals je ziet. Ik heb altijd mijn heuptasje met meerdere soorten beloning bij me. En als ik naar privé lessen ga, en mensen zeggen ja maar hij eet mijn brokjes niet, dan heb ik altijd meerdere varianten om te proberen. En heel vaak, lust die hond dat wel. En is het probleem goed op te lossen door voerbeloningen in te zetten op het juiste moment. En als mijn voertjes niet werken? Trek de kast maar eens open. Zoek iets waar hij wél voor werkt. Honden moeten leren om samen te werken met mensen, en een voerbeloning werkt daar vaak verrassend goed bij. Bij voorkeur altijd licht verteerbaar, en hele kleine stukjes. Zodat je veelvuldig kunt belonen zonder dat je hond er dik van wordt, of zo vol dat hij er niet meer voor werkt.

Ik weet waar mijn voorkeur ligt. Bij een hond die graag samenwerkt met zijn baas, omdat hij weet dat daar beloning van volgt. Die de rest van de wereld kan negeren, want de ultieme motivatie ligt bij de baas. En dan niet omdat we een ruk aan de lijn geven, de correctiehalsbang inzetten, de prikband aantrekken als er niet geluisterd wordt. Maar omdat samenwerken met de baas loont. Omdat dát het leukste is wat er is, al dan niet omdat er een voerbeloning volgt.

Deze middelen gaan allemaal gepaard met training. Training die er op gericht is om je hulpmiddel zo snel mogelijk weer weg te kunnen werken. Zodat je hond gedragsmatig weet hoe je wil dat hij zich moet gedragen, en je het hele hulpmiddel dus niet meer nodig hebt. Het zijn geen permanente oplossingen, en dat moeten het ook niet zijn. Iemand die met krukken loopt, krijgt toch ook fysiotherapie om zo snel mogelijk weer zelf te kunnen lopen? Een kind een tuig omdoen omdat hij weg loopt, wil je er toch ook zo snel mogelijk weer af hebben?  Waarom dan bij je hond niet?

Ik vind het jammer dat al die middelen gewoon in de dierenwinkel te koop zijn, en verkocht worden zonder daarbij te vermelden dat training een essentieel onderdeel is, en dat het geen quick-fix oplossing is voor onderliggende problemen. Het is symptoombestrijding, een middel wat je kunt gebruiken om je training te vergemakkelijken, maar wat je absoluut er zo snel mogelijk weer weg wil werken...

Ik ben er niet tegen, absoluut niet. En ik denk dat in bepaalde situaties het ook absoluut helpend kan zijn om ze in te zetten. Maar wel met de side-note dat je blijft werken aan de gedragsmatige oplossing van het probleem, zodat je de halti en dergelijke er zo snel mogelijk weer van af hebt. En goede instructie voor correct gebruik.

Niks... want je baasje kijkt op zijn telefoon, en heeft 0 aandacht voor jou, het gedrag wat je laat zien, of de hond die er aan komt.

Je besluit maar volle mep te blaffen, want dat is heel feestelijk, je gromt misschien een keer, je springt eens op.

Je baas trekt je riem kort, sleurt je een beetke opzij, en loopt verder zonder op jou of de omgeving te letten.

Volgende keer kan je net zo goed niet op je baas letten, want daar hoef je niks van te verwachten aan steun, begeleiding of regels.. die kan je vanaf nu best zelf maken, want er is niemand die zegt dat je iets wel of niet moet doen.

Hoe kunnen wij van onze honden verwachten dat ze aandacht voor ons hebben tijdens het wandelen, als we zelf vaak niet eens met onze honden bezig zijn?

Het antwoord is simpel, niet! Ik loop zelden of nooit met mijn telefoon in mijn handen als ik met de honden wandel. Ik wil zien wat ze doen, ik wil zien waar ze op reageren en hóe ze daar op reageren. Zodat ik zo goed mogelijk in kan spelen op gedrag wat ik wil veranderen, omdat ik weet wanneer mijn hond zich anders gedraagt dan anders. Wanneer hij een hond geroken of gezien heeft, en zodat ik dan, voordat mijn hond ontploft, de training in kan zetten.

Nou, dat is hem ook niet helemaal. Oke, hoe klinkt dit dan? Kind schrikt van pop op oprit. Je gaat door je knieen, en troost je kind. Ach, was je zo geschrokken? Maar er is niks aan de hand hoor. Kom maar, we gaan samen kijken. Stap voor stap, op tempo van jouw kind, loop je naar de pop toe. Samen kijk je er naar, en als je kind het niet meer zo spannend vind loop je weg.  Wat leert het kind hiervan? Mamma/pappa luistert naar me als ik iets eng vind. Maar als zij vertellen dat het oké is, dan is het oké. En als ik het niet alleen durf, dan zijn zij er om samen met mij het enge te gaan bekijken.

Waarom de vergelijking met een kind maken? Omdat het PRECIES HETZELFDE werkt met je hond. Alleen gaat het daar nog wat dieper. Je kind kun je vanaf een zekere leeftijd dingen uitleggen en vertellen. Je hond snapt natuurlijk maar de helft van wat je zegt. Maar de basis is hetzelfde: baas/pappa/mamma is er voor me. Als ik iets eng vind kan ik steun bij hun zoeken. En als ik dan een beetje durf gaan ze met me mee om te laten zien dat het niks is. En dan, als ik het de volgende keer zie, weet ik dat het helemaal niet zo eng is. En durf ik er vol vertrouwen langs. Want als de baas zegt dat het kan, dan kan ik het. Daar vertrouw ik op.

En is vertrouwen niet het allerbelangrijkste? Met iedereen waar je een band mee hebt maar helemaal je hond? Omdat je die niet in woorden uit kan leggen wat er is, maar moet laten merken wat je bedoelt.

Is het niet fijn als een hond je steun opzoekt als hij iets eng vindt, in plaats van dat hij in paniek weg probeert te rennen?

En dan trek ik hem nog een stukje verder.. waar moet een hond zich nog veilig voelen, als het niet bij zijn baas is? Is dat niet het toppunt van verraad, je hond in de steek laten op het moment dat hij jou het hardste nodig heeft...?

En dan zou je denken, als die fase voorbij is, en je een rustige en stabiele hond hebt, dat je hem dan wel altijd los kon laten!

Nou nee... zo zwart wit is het niet... Want die jachthond, die begint te lopen en niet reageert... Die over sociale hond die andere mensen en honden lastigvalt, waarvan de baasjes vaak roepen ja maar hij wil alleen maar spelen! De bange hond..  loslopen is goed voor het zelfvertrouwen! Tot ze in paniek wegrennen en het zoveelste hondje zijn waar tal van zoekacties voor opgezet worden... Je niet zo sociale hond, die prima los kan lopen als je zeker weet dat er niemand loopt. Tot er van dat ene onoverzichtelijke paadje iemand aan komt met een hond die ook niet zo gezellig is..

Maar wanneer laat je je hond dan wel los? Mijn advies:

Op overzichtelijke plaatsen, waar je zeker weet dat je hond geen kwaad kan met bijvoorbeeld verkeer. Alleen als je hond goed onder appèl staat. En nee, geen enkele hond komt altijd terug, i know. Maar 95 van de 100 keer moet hij echt wel terugkomen.

En niet te vergeten, jij als baas moet je er goed bij voelen. Voel je je niet zeker? Vind je het spannend? Begin dan je training met een 5 meter lijn, om vertrouwen in je hond op te bouwen. Leer waar je hond op reageert, en wat hij prima links kan laten liggen. Werk samen!

Loslopen is geen must voor je hond. Het is een aanvulling op je wandeling die heel leuk kan zijn als het goed gaat. Maar alleen als de omstandigheden en je eigen gevoel goed zijn.

Timing is everything!

Vooral bij honden. Jullie zullen vast wel herkennen, dat als je 5 minuten later bent met het voeren dan normaal, je hond er wel voor zorgt dat je gaat voeren...

Maar dit gaat over het belonen. De beloning voor je hond. Of dat nu een clicker, een voertje, een aaitje of een lief woordje is. Als je te last bent, gaat je hond nooit snappen wat er nu precies beloond wordt. En dat kan voor ontzettend veel onnodige vertraging zorgen!

Als voorbeeld. Je wil dat je hond tijdens het wandelen contact met je maakt. Als je hond dat 2 of 3 keer aanbiedt, jij let met een schuin oog op want je moet toch ook je omgeving in de gaten houden, en je beloont elke keer nét als je hond weer wegkijkt. Je hond krijgt dan dus de beloning voor het wegkijken, en totaal niet voor het contact zoeken. Terwijl dat juist is wat je wil!

Ander voorbeeld. Je oefent de oefening staan. Maar je hond gaat de hele tijd zitten. Want, dat is uit gewoonte. Normaal vraag jij altijd zit, huh, hoezo dan nu staan? Als je net niet op tijd bent, en je beloont elke keer per ongeluk als je hond weer gaat zitten, kom je nooit op staan uit. Want die beloning komt voor het zitten, en niet het staan.

Soms helpt het om een beloonwoordje in te stellen. Die functioneert vergelijkbaar als de clicker. Je beloont op dat moment dat het gevraagde gedrag zich voordoet, waardoor je hond weet dat het voertje dat komt, gegeven wordt voor dát gedrag.

Als je een oefening van je hond vraagt is het ZO BELANGRIJK dat er contact tussen jou en je hond is. Alleen dan kun je dingen van je hond vragen, je hond vragen om de andere hond te negeren, de mensen te negeren, de fietsen te negeren... is dat initiele oogcontact er niet? Dan zien we vaak honden die als een malloot aan de lijn hangen, baasjes die de hond maar snel langs sleuren, en vervolgens een hond die vreselijk achterom gaat kijken naar dat wat er langs gelopen is. Willen we dat? Nou nee... liever niet. Liever willen we dat de hond lekker zijn aandacht bij de baas houdt. Kijken naar hetgene wat er aan komt? Jazeker! Heel even observeren mag. Daarna aandacht terug bij de baas.

Gaat dat vanzelf? Nee, meestal niet.. dat is kei en keihard werken. Kleine stapjes, lange adem. Maar het zorgt er wèl voor dat je hond gaat leren dat als jij aandacht vraagt, de rest van de wereld even niet belangrijk is. Want jìj bent/hebt op dat moment de grootste motivator. Jezelf, en een beloning waar je hond gelukkig van wordt. Kun je dit zonder oogcontact? Nee... kan je hond dat meteen? Nee. Hard werken, veel oefenen, succeservaringen opdoen. En ga vooral niet te snel. Koester elke overwinning en houd je daar aan vast, elke die goed ging is er één!

'Als ik een slecht humeur heb, dan lukt het helemaal niet om te trainen!'

Dat klopt! En vaak worden mensen daar ontzettend gefrustreerd van. Wat zich weer weerspiegelt op je hond. En vervolgens ga je misschien wel 3 stappen achteruit in je training. En krijg je een nog slechter humeur want je hebt er zo veel werk al ingestoken. En dus geef je het maar op, want je gaat er toch nooit komen... Herkenbaar?

Dit is iets wat we heel vaak tegenkomen in onze lijn van werk. Mensen gaan echt met de beste bedoelingen flink aan de slag, en dan ineens gebeurt er iets en komen ze in een vicueze cirkel terecht. En dan is de lol er heel snel van af.

Wat ik deze, en eigenlijk alle mensen dan mee geef. Als je een dag hebt dat je niet lekker in je vel zit, train dan niet. Ga het jezelf niet onnodig nog moeilijker maken die dag door hoge doelen te stellen. Laat je hond die dag aan de lijn trekken. Laat je hond die dag net wat meer naar andere honden reageren. Skip de oefeningen van die ene les die week. Zorg eerst dat je jezelf weer op rit krijgt. Die ene dag niet oefenen gaat voor je hond niet heel veel verschil maken. Wat wèl verschil kan maken is als jij door alle emotie misschien te hard reageert. Je hond nèt iets harder aanpakt dan je eigenlijk zou willen. En dan voel je je daar natuurlijk ook nog schuldig over. Daar hebben jij en de hond helemaal niks aan.

Het is niet erg om een off-day te nemen. En als je hond een keer een off-day heeft (want dat kan absoluut ook!), probeer het dan ook voor die dag wat los te laten. Houd je frustratieniveau laag, en je eigen motivatie hoog. Dan is je hond sneller geneigd om voor je te werken, en pikken ze dingen veel sneller op.

'Zou je je hond niet opvoeden? Die van mij doet helemaal niks en die van jou valt uit!'

Jammer maar helaas weten heel veel mensen niet dat oogcontact tussen honden heel veel meer is dan alleen maar kijken. Heel veel honden gaan fixeren. Dat wil zeggen dat je hond gaat staren. Staren naar de hond die er aan komt.

Soms doet de starende hond verder niks. Lichamelijk dan. Maar door de andere hond aan te staren, is hij wel degelijk op zoek naar confrontatie. In een ideale wereld wil je dat je hond naar een andere hond kijkt, en dan bij de baas incheckt. 'Baas kijk, daar is een hond. Mag ik daar iets mee of wil je dat ik bij je blijf?' Je hond reageert nog op je als je iets tegen hem zegt.

In de realistische wereld komen starende honden vaak in hun eigen bubbel. En dát is spanning die je nooit wil. Óok als je hond 'niks doet'

'Is dat dan niet juist goed als mijn hond gaat liggen als er een andere hond aan komt?'

Een veel gehoorde, en terechte vraag. Veel mensen denken dat als hun hond gaat liggen als er een andere hond aan komt, dat hij dan gewoon wil kijken en wil spelen. De ontploffing die echter vaak volgt als de hond er bijna is laat het tegendeel zien. Je hond ligt niet ontspannen. Je hond ligt gespannen naast je te fixeren.. nog 5 meter.. nog 4 meter... nog 3 meter en dan kan ik.. nog 2 meter... bijna... BAM!

Voor je eigen hond dus totaal niet fijn. Die spanning die dan op bouwt is enorm lastig om gecontroleerd af te laten vloeien. Voor de tegemoetkomende hond ook alles behalve fijn. Vaak zijn er 3 reacties die je waar zou kunnen nemen bij de tegemoetkomer:

Gatver... ieuw... die staart naar me... vreselijk eng! -> een hond die deze reactie laat zien, daar gaat jouw hond niet fijn op reageren...

Oke, geen fijne hond, ik kijk niet en ik loop er wel met een bochtje omheen... -> van die hond een hele knappe oplossing. Maar jouw hond heeft wel spanning liggen opbouwen als een kanon, en dat gaat hij bij de volgende tegemoetkomer niet kwijt zijn!

Jij kijkt naar mij? Jij fixeert? Kom maar op dan, ik zal je dat wel even afleren! -> voor geen enkele hond fijn... en voor de baasjes ook niet...

Wisten jullie dat..?

Een geel lintje/band/sleeve aan een hondenriem betekent dat de baas het fijn zou vinden als je afstand van de hond houdt?

De sleeve kan ingezet worden bij angstige honden, agressieve honden, honden die ziek zijn, of honden die gewoon geen andere honden om zich heen willen hebben.

Het is een van de weinige dingen die je als hondeneigenaar kunt doen om al op verre afstand duidelijk te maken: houd alstjeblieft je hond bij je, want ik wil bij die van mij geen andere hond hebben!

Wees lief voor elkaar en geef ruimte!

'Jij bent hondentrainer, dus jouw honden zijn zeker perfect opgevoed, toch?'

Nou.. nee.. Zazu, de pincher, vindt dat alles haar domein is, en dat ze altijd overal mag komen. Cricket, de ruwhaar, is een angstbijter en vindt dat ik haar bezit ben. En jaagt de andere honden weg als ze vindt dat het haar aandacht-tijd is. Jaxx, de border, vindt er wat van als andere honden hem te lang aankijken. Terwijl hij zelf, zoals het een border betaamt, op alles fixeert wat langs komt. Fili, de reus, doet alsof hij een schoothond is en laat zich dan moeilijk weg sturen.

Zoals jullie kunnen lezen, perfect opgevoed? Voor mij wel! Want de dingen die ík belangrijk vind, kunnen ze. Komen als ik roep, koekjes opeten als er andere honden langs komen en dus niet uitvallen...

Opvoeding, dat is voor iedereen anders! Want iedereen vindt andere dingen belangrijk in de opvoeding van je hond, en dat is helemaal prima!